کاشت مو زنان در تهران

کاشت مو زنان در تهران باید طبیعتی شجاع و دلسوز داشته باشد. سال‌ها بعد، در دوران رفاهش، برای گذاشتن اولین سنگ بنای یک تئاتر جدید به بولتون آمد و در آن زمان خاطرات قدیمی دیگری به ذهنش خطور کرد. او گفت: «من یک بار اینجا به مدت یک هفته، نمی‌دانم چند سال پیش، اجرا داشتم و اوقات بسیار خوبی را با یک گروه کوچک از منچستر به سرپرستی یک بازیگر، چارلز کالورت، گذراندیم. نمایشی که ما بازی کردیم «بازی با آتش» نام داشت؛ و اگرچه پول زیادی برای اجرا نداشتیم، اما کاملاً از آن لذت بردیم. من همیشه با لذت بسیار زیادی به آن هفته نگاه می‌کنم.

کاشت مو : تئاتر آن زمان مطمئناً تمام لوازم مدرن کاشت مو به روش FUE را نداشت، اما آنچه تئاتر کم داشت، تماشاگران آن را جبران می‌کردند و تماشاگران خودجوش‌تر و خوش‌خلق‌تری که هرگز برایشان اجرا نکردم.» در موقعیتی دیگر، او دوباره به گذشته نگاه کرد؛ در واقع، به نظر می‌رسد که چشمانش همیشه با علاقه به گذشته دوخته شده است[۱۹] منچستر و این روزهای آغازین مبارزه: «من با چند شیلینگ در جیبم از گرینوک به اینجا آمدم و خودم را کاشت مو به روش FUT در تئاتر باشکوهی یافتم که اکنون توسط دوستمان کاپیتان بینبریج اداره می‌شود. فصل دراماتیک پاییزی ۱۸۶۰ با یک نمایش کمدی کوچک و یک قطعه دو پرده‌ای کوچک از فرانسوی به نام «جاسوس» آغاز شد و با «خدا ملکه را حفظ کند» به پایان رسید.

کاشت مو زنان در تهران

نقش‌های برجسته‌ای را ایفا کردم. بنابراین، آقایان، می‌بینید که من به عنوان یک خواننده حتی در آن زمان هم تا حدودی مهارت داشتم، اگرچه به امتیازی که بعداً با تلاش‌هایم در مفیستوفلس به دست آوردم، دست نیافته بودم. خب، شما تصدیق خواهید کرد که قطعه کوچک از فرانسوی و نمایش کاشت مو به روش FUE کمدی تک پرده‌ای – «خدا ملکه را حفظ کند» بعد از شب اول کنار گذاشته شد، به شما اطمینان می‌دهم که تقصیر من نبود – شما تصدیق خواهید کرد که این دو قطعه، فهرست خیلی هیجان‌انگیزی از اجراها را تشکیل نمی‌دادند. من نمی‌توانم وجداناً بگویم که آنها تئاتر را برای مدتی پر کردند.

دو هفته، اما چه اهمیتی داشت؟ – ما در تئاتر رویال منچستر بودیم، مدیر مرد باوجدانی بود و همه ما بسیار خوشحال و راحت بودیم. علاوه بر «فاوست و مارگریت»، یک نمایش مضحک از بایرون، کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP «دوشیزه و زاغی» هم اجرا کاشت مو به روش FUE می‌شد که من در کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP آن بازی می‌کردم، نقش یک پدر بسیار چاق را داشتم؛ و مطمئنم مرا خواهید بخشید که می‌گویم پدر بسیار چاق از نظر برخی چیزی جز یک نمایش کسل‌کننده نبود. اما اگرچه خانه‌ها فقیرانه بودند، ما خانواده‌ای شاد بودیم. خواسته‌های ما کم بود: ولخرج نبودیم. ورزش زیادی داشتیم و آنچه را که به دست نمی‌آوردیم، سخت کار می‌کردیم تا حد امکان از یکدیگر قرض بگیریم.

آه! روزهای بسیار شادی بودند. اما فکر نکنید که این تمرین همیشگی ما برای یک بعد از ظهر بود؛ کارهای خوب زیادی در تئاتر انجام می‌شد. مخاطبان منچستر در آن روزها مخاطبان منتقدی بودند و نمی‌توانستند مدت زیادی با چنین غذای ناچیزی که من تصور کرده‌ام، راضی باشند. در طول پنج سال زندگی‌ام در مدت اقامتم در منچستر، نمایش‌های درخشانی توسط بازیگران درجه یک اجرا شد و باید بگویم که بخش زیادی از این تجربه ارزشمند را مدیون تجربه ارزشمندی هستم که در تئاتر رویال شما تحت مدیریت جان نولز کسب کردم. همانطور که می‌بینیم، در خاطرات منچستر او، نشانه‌هایی از مبارزات کاشت مو به روش FUE و محرومیت‌های کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP بسیار جدی وجود دارد.

همانطور که باسول می‌گوید، اینها «برای ذهن، کاشت مو در تهران پوست و فولاد هستند». یک مرد برای آنها بهتر است، هرچند این روند دردناک باشد؛ آنها مطمئناً تدبیر و صبر را آموزش می‌دهند. سال‌ها کاشت مو در تهران بعد، این بازیگر، که اکنون مشهور و مرفه شده است، عادت داشت این داستان کوتاه بسیار تأثیرگذار از مبارزات خود را به طور دراماتیک روایت کند: [۲۰] «شاید قابل توجه‌ترین شام کریسمسی که تا به حال در آن حضور داشته‌ام، شامی بود که با لباس زیر شام خوردیم. جو رابینز را به خاطر دارید؟ کاشت مو به روش FUT مرد خوش‌مشرب و مهربانی که در شهرستان‌ها نقش‌های کوچکی بازی می‌کرد؟ آه، نه؛ آن قبل از دوران شما بود.

جو رابینز زمانی در فروشگاه مبلمان یک آقا در شهر لندن بود. فکر می‌کنم او عمده‌فروشی می‌کرد و اوضاع خوبی داشت. با این حال، او عضو یکی از کلوپ‌های نیمه‌بوهمی بود، با بازیگران و روزنامه‌نگاران ارتباط زیادی داشت و وقتی یک اجرای آماتور برای یک خیریه ترتیب داده شد، او برای دلقک نمایش مضحکی به نام «گای فاکس» انتخاب شد. او مصمم شد که به صورت حرفه‌ای روی صحنه برود و بازیگر بزرگی شود. خوشبختانه، جو توانست سهام و حسن نیت خود را به قیمت چند صد دلار بفروشد، که او آن را سرمایه‌گذاری کرد تا درآمد کافی برای جلوگیری از ورود گرگ به خانه‌اش داشته باشد، در صورتی که از گریک، کین و کمبل پیشی نگیرد.

کاشت مو زنان در تهران او همچنین مقدار زیادی از کالاهای خود را برای خود جمع کرد و حرفه خود را با پیراهن، یقه، دستمال، جوراب و لباس زیر کافی برای تأمین نیازهای چند سال خود آغاز کرد. «موفقیت آماتور جو بیچاره هرگز روی صحنه‌ی تئاتر تکرار نشد. او کاملاً شکست نخورد؛ هیچ مدیری به او نقش‌های بزرگی را نمی‌سپرد که در آنها شکست بخورد. اما او به کارهای عام‌المنفعه روی آورد و سپس از لندن رفت و وقتی او را کاشت مو در تهران دیدم، کاشت مو به روش میکروگرافت در یک تئاتر منچستر، با حقوق بسیار کم، مشغول به کار بود.» «کریسمس در هوای بسیار بدی از راه رسید. جو در نمایش پانتومیم کریسمس نقشی داشت.

در تهران

او با دیگر بازیگران فقیر لباس می‌پوشید و وقتی جلوی او لباس‌هایشان را درآوردند تا لباس‌های صحنه‌شان را بپوشند، دید که چقدر لباس‌هایشان نازک است. به خصوص برای یک مرد فقیر، قلبش به درد آمد. در اوج زمستان بسیار سرد، او با یک کت و شلوار تابستانی بسیار سبک از سرما می‌لرزید و هر وقت جو به او نگاه می‌کرد، لباس‌های زیر گرم و پشمی که به راحتی در یک چمدان اضافی جا داده شده بودند، ذهنش را به کاشت مو در تهران شدت مشغول می‌کردند. جو در مورد این موضوع فکر کرد و تصمیم گرفت به بازیگرانی که کاشت مو به روش میکروگرافت با او لباس کریسمس پوشیده بودند، شام کریسمس بدهد.

این به معنای واقعی کلمه یک شام با لباس زیر بود، زیرا بیشتر پیراهن‌ها و کشوهایی که کاشت مو به روش میکروگرافت جو مدت‌ها برایشان عزیز بود، برای تأمین پول غذا به گروفروشی یا فروشگاه اسلوپ می‌رفتند. مهمانان فوراً جمع شدند، زیرا هیچ کس دیگری به اندازه یک بازیگر گرسنه گرسنه نیست. قرار بود شام در محل اقامت کاشت مو در تهران جو سرو شود و قبل از اینکه روی میز گذاشته شود، جو دوستش را با تور دعوت کرد. با لباس زیر به اتاق کاشت مو به روش میکروگرافت خواب رفت و در حالی که به صندلی اشاره می‌کرد، بی‌صدا عقب‌نشینی کرد.[۲۱] روی آن صندلی یک دست لباس زیر آویزان بود که مایه افتخار جو بود.

کاشت مو زنان در تهران لباس زیر به رنگ قرمز ملایم و راحتی بود؛ ضخیم، گرم و سنگین بود؛ طوری به بازیگر بیچاره می‌آمد که انگار مخصوص او دوخته شده بود. آن را پوشید و همین که لباس‌های فلانل شعله‌ور اندامش را در بر گرفتند، احساس کرد قلبش از قدردانی نسبت به جو رابینز عزیز در درونش شعله‌ور شد. «آن بازیگر هرگز نمی‌دانست – یا اگر می‌دانست، هرگز نمی‌توانست به خاطر بیاورد – که کاشت مو به روش میکروگرافت در آن بعدازظهر کریسمس برای شام چه خورده است. او از تجمل لباس‌های گرم لذت می‌برد. گوشت گاو کبابی در مقایسه با راحتی زیرپوشش برایش چیزی نبود؛ او از کشوها بیشتر از پودینگ آلو قدردانی می‌کرد.