کاشت مو به روش تکثیر در تهران

کاشت مو به روش تکثیر در تهران در میان کسانی که به تلاش‌های ایروینگ توجه کرده بودند، یک مدیر آمریکایی «کله‌گنده» بود که با صدای بلند انتقاد می‌کرد «او باید نقش ریشلیو کاشت مو در تهران را بازی کند!» این یک دیدگاه دوراندیشانه بود. سال‌ها پیش، این مدیر دو دختر «نابغه» خود را که با بازی زودهنگامشان در یک نمایش کوچک و زیبا به نام «زوج جوان» شگفت‌زده شده بودند، به سراسر کشور می‌برد. دختر بزرگتر بعداً با بازی قدرتمند و پرشورش در نمایش «لیا» توجه همه را به خود جلب کرد؛ و اکنون او در حال تصاحب یک تئاتر با هدف معرفی دختر دومش، ایزابل، بود.

کاشت مو : اکنون عجیب به نظر می‌رسد که فکر کنیم تئاتر زیبای لیسئوم با طراحی زیبا، که توسط یک معمار ماهر و بر اساس اصولی کاملاً تأیید شده ساخته شده بود، در آن زمان متروکه و در خدمت هر کارآفرین سرگردانی بود . می‌شد آن را با شرایط بسیار ارزان تهیه کرد، زیرا در آن زمان احیای علاقه به تئاتر هنوز فرا نرسیده بود. تئاتر، که هنوز به اوج خود نرسیده بود، با خطوط خشن و زمخت اداره می‌شد. جذابیت‌های کمدی‌های اصیل قدیمی، آنطور کاشت مو به روش میکروگرافت که در هی‌مارکت دیده می‌شد، رو به افول بود و گروه‌های قدیمی شروع به فروپاشی کرده بودند.

کاشت مو به روش تکثیر در تهران

باکستون و وبستر در حال زوال بودند، اما کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP همچنان به طرز ننگینی روی صحنه عقب مانده بودند. سالن‌ها و گالری‌ها آماده پذیرایی بودند. تئاترها دائماً باز و بسته می‌شدند. نمایش‌های مضحک با الگوی گِیِتی (نمایش‌های کمدی دهه ۱۹۳۰) در حال رواج بودند. در این شرایط، آمریکایی زیرک فرصتی را دید. او در همسرش، یک همکار عالی داشت، زنی باهوش و سخت‌کوش، با ویژگی‌هایی که اغلب یادآور خانم کراملز خوش‌خلق بود، اما هیچ یک از رفتارهای عجیب و غریب او را نداشت. شوهرش لیسئوم را پذیرفت و اقدام به تشکیل یک گروه کرد؛ و یکی از اولین قدم‌های او پیشنهاد نامزدی به ایروینگ بود.

این ماجراجویی جدید در ۱۱ سپتامبر ۱۸۷۱ با یک اثر بی‌اهمیت به نام «فانشت» آغاز شد که کاشت مو به روش FUT بر اساس «پتیت فادت» اثر ژرژ ساند ساخته شده بود و در آن بازیگر ما شخصیتی داشت که کاملاً با استعدادهایش سازگار نبود، نوعی عاشق دهقان. [۸] هدف این بود[۳۲] قرار بود دختر مدیر، ایزابل، را در نقشی خیالی معرفی کند، اما این کاشت مو به روش FUT نمایش «بیش از حد فرانسوی» و تا حدودی دور از ذهن تشخیص داده شد. این نمایش به طرز فاجعه‌باری شکست کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP خورد. البته بازیگر جوان باید سهم خود را کاشت مو به روش میکروگرافت در این شکست به دوش می‌کشید؛ اما در آن لحظه نمی‌توانست تصور کند که اینجا خانه همیشگی‌اش را پیدا کند و برای بیست سال طولانی، هرگز کاشت مو در تهران از سایه ایوان بزرگ لیسئوم دور نباشد.

چشم‌انداز برای مدیر آمریکایی حالا خیلی دلگرم‌کننده نبود. او در شروع کار اشتباه بزرگی مرتکب شده بود. ظرف چند هفته آن را با نسخه‌ای از پیک‌ویک جایگزین کرد ، با کاشت مو به روش میکروگرافت این هدف که از استعداد کمدین ارشدش به عنوان «جینگل» استفاده کند. این نمایش چیزی جز یک کار نجاری بی‌ادبانه نبود، بدون هیچ طعم و مزه‌ای از رمان، با عجله سرهم‌بندی شده و بی‌تفاوت بازی می‌کرد؛ بازیگران بر اساس تصاویر داستان لباس پوشیده بودند، اما روح شخصیت‌هایشان را به تصویر نمی‌کشیدند. ایروینگ در چهره، اندام و لباس کاملاً پیک‌ویکی بود و طرح سیمور و هابلوت براون را بازتولید می‌کرد و با خوشحالی بی‌پروایی و سر و صدای نسخه اصلی را به تصویر می‌کشید.

با این حال، اجتناب از پیشنهاد «جرمی دیدلر» یا قهرمان «مسابقه‌ای برای شام» دشوار بود. شاید دلیلش این بود که اقتباس با روحیه‌ای کاملاً طنزآمیز شکل گرفته بود. همیشه به نظرم می‌رسید که «پیکویک جاودان» باید به عنوان کمدی در کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP نظر گرفته شود تا کمدی، و اگر صحنه‌های جینگل با جدیت و صداقت لازم اجرا شوند، روی صحنه مؤثرتر خواهند بود. برای مثال، وقایع در روچستر بال، به کمدی خالص تعلق دارند و بسیار مؤثر خواهند بود. چند سال بعد، ایروینگ این اثر را به دستان نه چندان ماهر آلبری سپرد که آن را به تناسب یک کمدی با برخی عناصر کاشت مو به روش میکروگرافت رقت‌انگیز تقلیل داد.

نام آن «جینگل» بود. در این زمان، همانطور که دکتر جانسون زمانی گفته بود، لئوپولد لوئیس، که از دفتر کارش توسط افسون صحنه اغوا شده بود، «در تئاترها ول می‌گشت». او ترجمه‌ای از یک نمایشنامه فرانسوی بسیار چشمگیر به نام «جوان لهستانی» انجام داده بود که به بازیگر جدید نشان داده شده بود. همانطور که می‌دانیم، این ترجمه توسط زوج بااستعداد ارکمن-شاتریان انجام شده بود که داستان‌های واقع‌گرایانه اما زیباشان، که زندگی قدیمی «الساس» را در مقابل ما کاشت مو در تهران زنده می‌کند، قدرت دراماتیک فوق‌العاده‌ای را نشان می‌دهد. این «جوان لهستانی» بیشتر یک توالی از تابلوها است تا یک نمایشنامه رسمی، اما مانند «دوستم فریتز» از همان نویسندگان، جذابیتی مقاومت‌ناپذیر دارد.

فراموش شده است که نسخه‌ای از این اثر قبلاً در یکی از… برای کاشت مو در تهران عموم به نمایش گذاشته شده بود.[۳۳] تئاترهای کوچک‌تر، که کار آقای اف. سی. برناند بود، که در آن زمان تهیه‌کننده‌ی پرکاری کاشت مو به روش FUE برای تئاترها، عمدتاً ملودرام‌هایی مانند «چرخش جزر و مد» و «نقطه‌ی مرد مرده» بود. بازیگر ما می‌گوید: «برخلاف میل دوستانم، من در لیسئوم، که در آن زمان تحت مدیریت آقای بیتمن بود، نامزد شدم. من کاشت مو به روش FUE علاوه بر «دو گل رز» که سیصد شب اجرا شد، در نمایش‌های زیادی با موفقیت بازی کرده بودم. همه علاقه‌مندان به چنین موضوعاتی فکر می‌کردند که من باید خودم را با چیزی که آنها «نقش‌های شخصیتی» می‌نامیدند، یکی بدانم.

کاشت مو به روش تکثیر در تهران اتفاقاً من هرگز نتوانستم دقیقاً بفهمم که این عبارت به چه معناست، زیرا من تعصبی در این باور دارم که هر نقشی باید یک شخصیت باشد. من همیشه می‌خواستم در درام والاتر بازی کنم. کاشت مو به روش FUT حتی در کودکی آرزوی من در این جهت بود. وقتی در تئاتر وودویل، شعر «یوجین آرام» را خواندم، صرفاً برای اینکه ایده‌ای داشته باشم که آیا می‌توانم مخاطب را با یک مضمون تراژیک تحت تأثیر قرار دهم یا خیر. امیدوار بودم که بتوانم.

کاشت مو به روش تکثیر در تهران

و فوراً تصمیم گرفتم خودم را برای بازی در نقش شخصیت‌هایی از نوع دیگر آماده کنم. وقتی آقای بیتمن با من نامزد کرد، به من گفت که اگر بتواند، فرصتی به من می‌دهد تا نقش‌های مختلفی را بازی کنم، زیرا به همان اندازه که به من علاقه داشت، به نفع خودش

هم بود تا بفهمم که فکر می‌کند چه خواهد شد.» موفق بود – البته هرگز رویای «هملت» یا «ریچارد سوم» را در سر نمی‌پروراند. خب، سالن تئاتر لیسئوم افتتاح شد، اما موفق نشد. آقای بیتمن پول زیادی از دست داده بود و قصد داشت آن را رها کند. او به من پیشنهاد داد که با او به آمریکا بروم. به توصیه من و برخلاف میل خودش، «زنگ‌ها» تمرین شد، اما او زیاد به آن اعتقاد نداشت. وقتی مدیر را متقاعد کرد که «زنگ‌ها» را اجرا کند، به او گفته شد که نسبت به این نوع نمایش عاشقانه تعصب وجود دارد.

کاشت مو به روش تکثیر در تهران اگرچه بسیار پرشور بود، اما در نهایت به یک سالن بسیار فقیرانه تبدیل شد. از آن زمان به بعد، تئاتر رونق گرفت. بازیگر ما، که همیشه جدی و متقاعدکننده بود، بر حرف خود پافشاری کرد و سرانجام رضایت تماشاچی را جلب کاشت مو به روش میکروگرافت کرد – و نمایش که به ندرت به صحنه نیاز داشت، در ۲۵ نوامبر ۱۸۷۱ اجرا شد. در آن زمان من در جنوب فرانسه، در مکانی دورافتاده و خلوت زندگی می‌کردم و تعجب و کنجکاوی‌ای را که با آن از اثر قدرتمند تولید شده و پیروزی خارق‌العاده‌تر بازیگر جدید شنیدم و خواندم، به یاد دارم. طبق عبارت رایج، همه انگار «برق گرفته» بودند.