کاشت مو به روش نیدل

کاشت مو به روش نیدل خورشید درخشان یه دیده‌بان بود، یه دیده‌بان واقعی . چیکار می‌کرد ؟ فرار می‌کرد! وستی گوش داد اما هیچ صدایی از پایین نشنید. امیدوار بود که در غار کوچک باشند، اما شک داشت؛ خیلی کوچک و خفه بود. فقط جایی بود که می‌شد از آن تیراندازی کرد و تعقیب‌کنندگان را در تنگنا قرار داد، همین. بی‌صدا، در حالی که شاخه‌ای را در دست گرفته بود، یک پایش را بلند کرد و بند کفشش را باز کرد، و یکی دو بار مکث کرد تا گوش دهد. هیچ صدایی از پایین یا از دوردست‌ها به گوش نمی‌رسید.

کاشت مو : فقط صداهای بی‌شماری از شب در کوه‌های راکی، صدای جغدی که از دوردست‌ها هوهو می‌کرد، صدای خش‌خش شاخه‌ها در نسیم خنک، و فریاد شکایت‌آمیز موجودی ناشناخته… او کفش را به شاخه‌ای آویزان کرد و به راحتی آن را رها کرد، سپس گوش داد. صدایی نیامد. سپس بند کفش دیگر را باز کرد و آن را به شاخه آویزان کرد. جای عجیبی برای یک پسر اهل بریجبورو، نیوجرسی بود که کفش‌هایش را آویزان کند. اما خورشید درخشان کفش کاشت مو در تهران نمی‌پوشید، فکرش را هم بکنید! و وستی هم همینطور. او با کمی زحمت ژاکت پیشاهنگی‌اش را درآورد و آن را به شاخه‌ای آویزان کرد، سپس محتویات جیب‌هایش را بیرون آورد.

کاشت مو به روش نیدل

وستی مارتین، دیده‌بان درجه یک، گروهان اول بریج‌بورو، BSA، بریج‌بورو، نیوجرسی، یازده نشان لیاقت کسب کرده بود. نه تا کاشت مو به روش میکروگرافت از این نشان‌ها روی آستین ژاکت خاکی‌رنگی که با آن سفر می‌کرد، دوخته شده بودند. این ترجیح او بود، زیرا پسر متواضعی بود و تمایلی نداشت که این نشان‌ها دائماً روی آستین پیراهن دیده‌بانی‌اش کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP که معمولاً بدون پوشش می‌پوشید، نمایش داده شوند. اما دو مدال، زمانی که ژاکت کاشت مو در تهران در دسترس نبود، روی آستین پیراهنش دوخته شده بودند. این دو نشان، نشان راهیاب و نشان تعقیب‌کننده بودند. بنابراین، اتفاقاً وقتی ژاکتش را آویزان به درخت گذاشت و شروع به پایین آمدن از ماجراجویی خطرناکش کرد، این دو نشان ارزشمند را با خود حمل کرد.

او این دو افتخار را با غرور و افتخار دریافت کرده بود. اما در طول این روز خاطره‌انگیز، آنها به نظرش مثل چرت و پرت‌های احمقانه و یاوه‌گویی‌های پیشاهنگان پسر بودند که هیچ معنایی نداشتند. آنها در سایه‌ی روح تسخیرکننده‌ی خورشید تابان پنهان شده بودند. لحظه‌ای دیگر گوش داد، اعصابش منقبض و قلبش تند می‌کوبید. سپس با احتیاط کاشت مو به روش FUT تمام شروع به پایین رفتن در تاریکی کرد. ناله‌ای طولانی و سوزناک از دوردست‌ها در استحکامات کوهستان به گوش می‌رسید… فصل هفدهم صداها! در نیمه‌های راه، فکر کرد صداهایی می‌شنود، اما تصمیم گرفت که این فقط تخیل اوست که او را مسخره می‌کند.

هیچ صدایی از پایین نمی‌آمد. وقتی به پایین‌ترین شاخه رسید، ترسیده بود، اما خیالش راحت شد؛ حالا دیگر نه شاخه‌ای جیرجیر می‌کرد و نه ترکه‌های کوچک، صدایی شبیه زلزله در سکوت مطلق ایجاد می‌کردند. لحظه‌ای مکث کرد، قلبش داشت خفه‌اش می‌کرد. فرض کنید مردها خواب نبودند. حالا دیگر به راحتی با شلیک تپانچه قابل کاشت مو به روش FUE شناسایی بود، به راحتی می‌شد او را پیدا کرد، جسمی تیره که به تنه تاریک و بی‌شاخه چسبیده بود. صدایی. صدایی؟ نه، فقط ترس تسخیرکننده خودش بود که حرف می‌زد. تا چند لحظه دیگر بدترین چیزها را می‌فهمید – یا شاید بهتر بگویم، هیچ چیز نمی‌دانست.

با نوعی بی‌خیالی بی‌ملاحظه، با احتیاط، بی‌صدا، ذره ذره، خودش را کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP زمین انداخت. می‌دانست که هر کاشت مو به روش FUE لحظه ممکن است صدای یک چهره وحشت‌زده و برانگیخته را از زیر پایش بشنود و بی‌جان و بی‌حرکت روی زمین بیفتد. وقتی از کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP تنه درخت پایین می‌رفت، هیچ صدایی از خودش در نمی‌آورد. و هر لحظه‌ی بی‌حادثه به او شجاعت تازه‌ای می‌بخشید. حالا آنقدر به زمین نزدیک شده بود که می‌توانست صدای یاغیان را به وضوح بشنود، اما چیزی نمی‌شنید. و زیر آن چیزی جز تپه‌ی تاریک صخره که در تاریکی عمیق‌تر مشخص شده بود، نمی‌دید. حالا ترسِ آزارنده‌اش این بود که همراهانش فریاد بزنند.

باورنکردنی به نظر می‌رسید که آنها هیچ صدایی از خودشان در نمی‌آوردند. عقل سلیم وستی حالا متحد او شده بود. موفقیت او تا اینجا به او متانت بخشیده بود. او با خود فکر می‌کرد که مردان بد غرب، هرچند کارهای بزرگی انجام می‌دهند، اما عادت دارند حرف‌های بزرگ بزنند. کاشت مو به روش FUT هرچند که ممکن است در مورد پیشگامان کم‌حرف قدیم اینطور بوده باشد، مردان بد غرب (اگر فیلم‌ها چیزی در مورد آن بدانند) لاف‌زن‌های اصلاح‌ناپذیری هستند. این فکر آرامش‌بخش، ترس وستی از پیتِ بلادهوند را کاهش نداد. اما این تأمل تسلی‌بخش را برایش فراهم کرد که در نهایت، در واقع، هیچ‌کس نمی‌تواند با یک چشم باز بخوابد.

کاشت مو به روش نیدل این دزد، و در صورت لزوم، کاشت مو در تهران قاتل، یا خواب بود یا نبود. و اگر خواب بود، وستی می‌دانست که فرصتی دارد؛ شاید فرصتی از سر ناچاری، اما یک فرصت. او از این به‌کارگیری کاشت مو به روش میکروگرافت عقل سلیم خود تا حدودی آرامش کاشت مو به روش میکروگرافت یافت. و همانطور که بدون وقفه پایین می‌رفت، در آن مدت کوتاه، با امیدواری شروع به بررسی احتمال فرار از دست این اراذل و اوباش کرد. آیا آنها مدت زیادی می‌خوابیدند؟ او به راحتی می‌توانست باور کند که بلادهوند پیت در مسیر شکست‌ناپذیر است. آیا کاشت مو در تهران فرار فوری برای پسرها فایده‌ای داشت؟ با هر موفقیت، امید و شجاعت تازه‌ای به دست می‌آید.

روش نیدل

هیچ خبری، خبر خوبی نیست. تا زمانی که اتفاقی نیفتاده، همه چیز خوب است. وستی با احتیاط و تردید، یک پای خود را روی زمین سفت گذاشت. او کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP با ماجراجویی بزرگش روبرو شده بود. بنابراین او مانند آفتاب‌پرست مکث کرد، یک پایش در هوا و پای دیگرش روی زمین، بی‌حرکت در حالت عجیب اولین فرود. به نظر می‌رسید کاشت مو به روش FUE از قرار دادن تمام وزن و هر دو پایش روی زمین می‌ترسد. سپس او کنار درخت ایستاد، هیکلی کوچک و تیره، لباس‌هایش پاره، پاها و بازوهای برهنه‌اش از خراش‌ها خونریزی داشتند. او بدون کلاه و پابرهنه بود. درخت، با حس زیبایی از زیبایی‌شناسی پیشاهنگی، پیراهن او را گرفته و از جلو پاره کرده بود، دکمه‌ها را کشیده بود و سینه قهوه‌ای و جوانش را نمایان کرده بود.

شلوارش تقریباً پاره بود. کاشت مو به روش FUT موهایش ژولیده بود و به او نمی‌آمد. او برای حضور در کوه‌های راکی ​​مناسب به نظر می‌رسید. هیچ‌کس او را به عنوان یک «پیشاهنگ سالنی» که مشغول بازی کوچک در فضای باز است، نمی‌شناخت… دوباره گوش داد. هیچ صدایی جز ناله از دوردست نمی‌آمد. او در سایه درخت بود، تنه درخت بین او و غار کوچک قرار داشت و از حرکت کردن وحشت داشت. خب، چاره‌ای جز این نبود که ریسک کند و دزدکی فرار کند. سکوت. سکوتی خوشایند، اما آکنده از وحشت. مطمئناً این نگهبانان سیاه‌پوست باید در خواب باشند. اما آن که در خواب است و از گنجی محافظت می‌کند و از تعقیب آن می‌ترسد، از خوابی آرام لذت نمی‌برد.

کاشت مو به روش نیدل وستی یک پایش را تکان داد تا آماده‌ی برداشتن قدمی شود. هر قدم سنجیده چقدر سرنوشت‌ساز بود! او با پای برهنه‌اش زمین را لمس کرد – به آن پنجه زد. شاخه‌ای که کفشش می‌توانست آن را بشکند، زیر فشار ملایم کمی تکان خورد، اما صدایی ایجاد نکرد. پایش را از آن جدا کرد و زمین اطراف را کاوش کرد. سپس قدمی برداشت. مکث کرد و گوش داد، قلبش مثل پتک می‌کوبید. گردنش را دراز کرد و توانست ورودی کوتاه غار را ببیند. به نظر می‌رسید فقط یک ناحیه سیاه در تاریکی اطراف است. آیا… بله، با پای حساسش زمین را لمس کرد و قدم دیگری برداشت.