کاشت مو به روش نانو

کاشت مو به روش نانو با او درباره مری کوچولو صحبت کردم و قلب گرم ایرلندی‌اش بی‌درنگ به رویم گشوده شد. «او بچه‌ی خوبی است، مایه‌ی آبروریزی توست، و شرم بر پدری که او را آزار دهد یا بی‌آبرو کند!» وقتی مایک این کلمات را گفت، اشک در چشمان او حلقه زد. «همه دردسرها از ویسکی ناشی می‌شود. چرا کاشت مو به روش FUT آن را کنار نمی‌گذاری؟» مایک با انرژی دستم را گرفت و گفت: «به یاری خدا، این کار را خواهم کاشت مو به روش FUE کرد!» و او این کار را کرد. اعتراف می‌کنم که کاشت مو در تهران نتیجه‌ی دیدارم فراتر از انتظاراتم بود. مایک از سالن‌ها دوری می‌کرد، پیوسته کار می‌کرد، مری کوچولو هیچ کمبودی در کفش‌های نو و لباس‌های کاشت مو به روش FUT مرتب نداشت، و خانواده‌ی کینت به شکلی فروتنانه خوشحال بودند.

کاشت مو : مایک همیشه از دیدن من خوشحال به نظر می‌رسید و به گرمی از من استقبال می‌کرد. یک روز صبح، حدوداً آخر نوامبر، درِ خانه‌ی کوچک کشیش به صدا درآمد. وقتی در را باز کرد، خانم کینت با بوقلمونی زیر کاشت مو به روش FUT بغلش ایستاده بود. «کریسمس به زودی از راه می‌رسد و من به پاس مهربانی‌ات با مری کوچولو و صحبت‌های خوبت با مایک، یک بوقلمون برایت آورده‌ام. او از آن روز فرخنده‌ای که با او صحبت کردی، به هیچ خوراکی‌ای دست نزده است. آیا بوقلمون و تشکر مرا با آن برمی‌داری؟» بوقلمون با ادب و لبخند پذیرفته شد و خانم کینت با ظاهری بسیار راضی آنجا را ترک کرد.

کاشت مو به روش نانو

من یک لانه کوچک برای بوقلمونمان درست کردم. با کمی خلاقیت مکانیکی، کار سختی بود، اما نتیجه‌اش رضایت‌بخش‌تر از تلاشم برای ساختن دری برای آشپزخانه مینیاتوری متصل به خانه کشیش بود. هدفم این بود که چند قطعه ضربدری را روی تخته‌های ساده میخ کنم، آن را روی لولا آویزان کنم و با یک بند چرمی که به یک میخ وصل شده بود، از داخل محکم کنم. مدلی که در ذهن کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP داشتم، همانطور که خواننده می‌بیند، از ساده‌ترین و ابتدایی‌ترین الگوها بود. من تمام اوقات فراغت یک هفته‌ام را صرف کار روی آن در کردم. الوارها را خراب کردم، دست‌هایم تاول زد، چندین دلار ابزار نجاری را که باید هزینه‌اش کاشت مو در تهران را می‌پرداختم شکستم، و – سپس یک نفر را استخدام کردم تا آن در را بسازد! این آخرین تلاش

من در آن زمینه بود، به جز لانه بوقلمون که آخرین بود. چهار روز طول کشید و در پایان این مدت کاملاً فرو ریخت و فرو ریخت. خوشبختانه دیگر نیازی به آن نبود. بوقلمون ما ما را ترک نمی‌کرد. غذای کشیش برایش مناسب بود، و او همانجا ماند، پیشرفت کرد و دوستانی پیدا کرد. ما او را دیک نامیدیم. او قهرمان این داستان است. دیک باهوش، اجتماعی و خوش‌اشتها بود. او هر کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP چیزی را می‌خورد، از کاشت مو به روش FUE یک تکه نان گرفته تا تکه‌های شیرینی که دختران مدرسه‌ای هنگام عبور به او می‌دادند. او به آرامی یک سگ شده بود و به اسمش جواب می‌داد.

او آزادی شهر را داشت و هر جا که می‌خواست می‌رفت، موقع غذا برمی‌گشت و شب‌ها در انتهای غربی سقف آشپزخانه لانه می‌کرد. او از دست ما غذا می‌خورد و با چشمان براقش که حالتی انسانی به ما می‌داد، به ما نگاه می‌کرد. اگر او صد یارد دورتر بود، تنها کاری که باید می‌کردیم این بود که به سمت در برویم و صدا بزنیم: «دیک!» یکی دو بار «دیک!» می‌گفت، و بعد می‌آمد، پاهای بلندش را دراز می‌کرد و می‌گفت «اُت»، «اُت»، «اُت» (این‌طور نوشته می‌شود؟). کم‌کم از گشتن با من خوشش می‌آمد. با من به اداره پست، به بازار می‌رفت و گاهی هم در یک سفر روستایی همراهی‌ام می‌کرد.

دیک معروف و محبوب بود. حتی پسرهای بد شهر هم به او سنگ پرتاب نمی‌کردند. عشق همیشگی‌اش عشق به غذا خوردن بود. بین وعده‌های غذایی غذا می‌خورد. هر چه به او تعارف می‌شد می‌خورد. دیک یک بوقلمون نازپرورده بود و از شانس خوب و محبوبیتش نهایت استفاده را می‌برد. هیچ‌وقت حالش بد نبود و هیچ‌وقت آشفته نمی‌شد، مگر وقتی سگی دور و برش می‌دید. از سگ‌ها بدش می‌آمد و به نظر می‌رسید به آنها بی‌اعتماد است. روزها می‌گذشتند و دیک چاق و خوشحال بود. روز قبل از کریسمس بود. از دو مرد مجرد خواسته بودیم که شام ​​کریسمس را با ما ببرند و فقط برای دو نفر دیگر جا و صندلی داشتیم.

(یکی از چهار صندلی ما چهارپایه نام داشت – کف و سه پایه داشت که کاشت مو به روش میکروگرافت یکی از آنها کمی لرزان بود و پشتی نداشت.) تمام روز هر دوی ما در تنگنا بودیم. می‌دانستم موضوع چیست، اما چیزی نگفتم. حدود ساعت چهار بعد از ظهر معشوقه دیک کنارم نشست و پس از مکثی اظهار داشت: «می‌دانی که فردا کریسمس است؟» «بله، می‌دانم.» مکث دیگری. در آن لحظه چیزی برای گفتن نداشتم. «خب، اگر—اگر—اگر کاشت مو به روش میکروگرافت قرار است کاری در مورد آن بوقلمون انجام شود، وقتش رسیده که انجام شود.» «منظورت دیک است؟» «بله،» با کمی لرزش کاشت مو به روش FUE در صدایش. «می‌فهمم چی می‌گی – می‌خوای بکشیش – دیک بیچاره! تنها حیوونی که تا حالا داشتیم.» او با شنیدن این حرف، بغضش ترکید و شروع به گریه کرد.

کاشت مو به روش نانو همسایه مهربان کاشت مو در تهران و پرانرژی ما، خانم ت—، که برای یکی از ملاقات‌های غیررسمی‌اش به ما آمده بود، گفت: «اینجا چه خبر است؟» او اهل فیلادلفیا بود و اگرچه زنی بااستعداد و با دامنه‌ی وسیعی از مطالعات و مشاهدات زندگی بشر بود، اما احساساتی کاشت مو در تهران نبود. او به بانوی گریانِ خانه‌ی کشیش خندید و در حالی که به سمت در پشتی می‌رفت، کاشت مو به روش FUT فریاد زد: «دیک!» «دیک!» دیک که در دامنه تپه در کاشت مو به روش FUE هوا معلق بود، با گام‌های بلند و با صدای «اوت»، «اوت»، «اوت» که فرمولی برای کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP بیان تمام احساساتش بود و فقط لحن آن را تغییر می‌داد، به سمت او آمد.

روش نانو

دیک، در حالی که با گردنی کشیده و نگاهی منتظر در چشمان صادقش ایستاده بود، توسط همسایه ما کاشت مو در تهران بغل شد و به سریع‌ترین کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP شکل ممکن از تپه پایین برده شد. حدود یک ساعت بعد دیک را آوردند. لباس‌هایش را پوشیدند. همچنین شکمش را پر کردند. حفاری‌ها سرخپوست حفار در مقیاس بشریت جایگاه پایینی دارد. او باهوش نیست؛ خوش‌قیافه نیست؛ خیلی شجاع کاشت مو به روش FUE نیست. او تقریباً در پایین‌ترین سطح طبقه خود قرار دارد و من می‌ترسم که بعید باشد او بالاتر برود. به احتمال زیاد مکان‌هایی که اکنون او را می‌شناسند، به زودی دیگر او را نخواهند شناخت، به این دلیل که به نظر می‌رسد او بیشتر آماده است تا ویسکی و بیماری‌های مرد سفیدپوست بد را بپذیرد تا اخلاق و مذهب مرد سفیدپوست خوب را.

از نظر قوم‌شناسی، او باعث گمانه‌زنی‌های متناقض زیادی شده است که من خواننده محترم را با آنها آزار نمی‌دهم. او مدت زیادی در کالیفرنیا بوده است و نمی‌داند که هرگز جای دیگری بوده است. شجره‌نامه او او را آزار نمی‌دهد؛ او بیشتر نگران تهیه چیزی برای خوردن است. به این دلیل که او یک کشاورز است، حفار نامیده نمی‌شود، بلکه به این دلیل است که او به ریشه‌های وحشی چنگ می‌زند و علاقه عمومی به خاک دارد. گفتم که او خوش‌قیافه نیست، و وقتی رنگ قهوه‌ای تیره و زنگ‌زده، اجزای درشت صورت، کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP چشمان سیاه ماهی‌مانند، موهای سیاه زبر و راه رفتن ناشیانه‌اش را در نظر بگیریم، هیچ‌کس این گفته را انکار نخواهد کرد.

کاشت مو به روش نانو اما یک دیگر از دیگری زشت‌تر است، و یک زن سرخ‌پوست پیر اوج داستان را رقم می‌زند. اولین حفار (Digger) که تا به حال دیده‌ام، خوش‌قیافه‌ترین بود. کمی انگلیسی یاد گرفته بود و در اردوگاه‌های معدن پرسه می‌زد و از هر جایی که می‌توانست غذا پیدا کند، غذا برمی‌داشت.