کاشت مو به روش فوق ترکیبی

کاشت مو به روش فوق ترکیبی دورافتاده‌ای وجود داشتند که در طبیعت وحشی اولیه‌شان وحشتناک بودند و او نمی‌توانست از آنها بازدید کند. اما او در همان منطقه وسیع و مسحورکننده بود. آیا او در همین طبیعت وحشی از دست سارقان قطار فرار نکرده بود؟ او، وستی مارتین؟ او در جیبش دست برد و از کیف پول گرانبهایی که با افتخار امانتدار آن بود، مطمئن شد. کیف پول آنجا بود، صاف و برآمده؛ همه چیز واقعی بود. او کاشت مو به روش FUT خوابیده بود و بیدار شده بود و همه چیز واقعی بود. اگر او یک خرس گریزلی را شکار کرده بود، همانطور که دن درول در صخره‌های راکی ​​توسط کاپیتان دانتلس انجام داده بود، به سختی می‌توانست از موفقیت خودش بیشتر از این باور نکردنی باشد.

کاشت مو : او شروع به تأمل در مورد چگونگی وقوع همه چیز کرد. او خوشحال بود که بقیه هنوز بیدار نشده بودند. طرز ایستادن پراکنده‌شان بیشتر نشان از استراحت داشت تا لطف و رحمت الهی. به نظر نمی‌رسید خطری آنها را بیدار کند. نمی‌دانست که آیا از پارک یلوستون دورتر از روز قبل شده‌اند یا نزدیک‌تر. اگر سفر شبانه‌شان در مسیری نسبتاً مستقیم به سمت آن بود، اکنون ممکن بود در فاصله چهار یا پنج مایلی آن باشند، شاید حتی کمتر. هیچ جهت خاصی توجه وستی را جلب نمی‌کرد؛ او فقط به اطراف نگاه می‌کرد. کوه‌ها، کوه‌ها، کوه‌ها! آنها او را وحشت‌زده می‌کردند.

کاشت مو به روش فوق ترکیبی

او می‌توانست کوه‌ها را ببیند، اما راه کاشت مو به روش FUT میان آنها را نمی‌دید. و آنها غیرقابل نفوذ به نظر می‌رسیدند. یک چیز توجه او را جلب کرد؛ این یک درخت بزرگ در دوردست بود، یکی از آن درختان بزرگ و تنها که به عنوان نشانه عمل می‌کنند. از موقعیت خورشید، او فکر می‌کرد که اینجا جنوب است. اما این واقعیت هیچ روشن‌بینی به او نداد. شرق، غرب، شمال، جنوب، همه یکسان بودند؛ کاشت مو به روش میکروگرافت مشخص نبود که پارک یلوستون کجاست. سپس ناگهان متوجه چیز دیگری شد که توجهش را جلب کرد. آن سوی درخت، لکه‌ی کوچکی از خاکستری در آسمان صاف دیده می‌شد.

او آن را ابری کوچک پنداشت، اما با تماشایش، محو شد. بلافاصله ابر دیگری در فاصله‌ی کمی از جایی که بود، ظاهر شد و به همین ترتیب محو شد. سپس ابر دیگری. وستی گفت: «اونها ابر نیستن. اونا—— شرط می‌بندم قطاره.» گوش داد، اما چیزی نشنید. اما کمی جلوتر، در امتداد جایی که لکه‌های کوچک سفید ظاهر و ناپدید شده بودند، ناحیه‌ای کم‌رنگ و نیمه‌ملموس از سفیدی پوسته‌پوسته به چشم می‌خورد که به محض اینکه قابل تشخیص بود، ناپدید می‌شد. وستی با خوشحالی گفت: «خب، این یه قطاره. شرط می‌بندم… می‌دونم که هست.» فراتر از نقطه‌ای که او نگاه می‌کرد، چشم‌انداز ناهموار، باشکوه، با شکوه و بی‌پایان، در هم می‌پیچید.

اینجا و آنجا در میان کوه‌های شلوغ، قله‌ای عظیم آسمان را می‌شکافت. هیچ نشانه‌ای از آلودگی انسانی آنجا نبود، هیچ رگه خاکستری قابل تصوری به عنوان جاده، هیچ مناره‌ای، هیچ منطقه سبزی از زمین‌های کشاورزی، با خطوط نازکی که به سختی مانند نرده‌ها قابل تشخیص بودند. پس شاید صد هزار سال پیش بود. اگر انسان با تمام یاوه‌گویی‌هایش آنجا بود، کاشت مو در تهران در دوردست‌ها و وسعت و همه چیز نادیده توسط پسرک خراشیده و ژنده‌پوشی که پابرهنه در پناهگاه وحشی خود ایستاده بود و نگاه می‌کرد و نگاه می‌کرد، بلعیده می‌شد. فقط منظره‌ای بود که می‌دید، و اگر کاشت مو به روش میکروگرافت به جهت دیگری نگاه می‌کرد، تقریباً همین‌طور می‌بود.

فقط لکه‌های کوچک، خاکستری و محو شونده نگاهش را به آنجا کشانده بودند، و او با نگاهی طولانی و شگفت‌زده به شکوه شگفت‌انگیزی کاشت مو به روش میکروگرافت که پیش رویش گسترده شده بود، خیره شد. او نمی‌دانست که دقیقاً به چه چیزی نگاه می‌کند. بنابراین، وستی مارتین، پسر جایزه‌دار، برای اولین بار پارک ملی یلوستون را دید. آن را همانطور که یک دیده‌بان باید ببیند، دید، عاری از هرگونه اثر دست‌ساز یا حضور انسانی که در آن وجود دارد. آن را با تمام شکوه و عظمت شگفت‌انگیزش دید، و نه مرزها یا آسایش مصنوعی‌اش را، تنها شکوه اولیه‌اش کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP را دید که کیلومترها امتداد یافته و از سرزمین وسیع و کوهستانی که در آن قرار دارد، قابل کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP تشخیص نیست.

وستی نمی‌دانست منطقه‌ای که به آن خیره شده بود، در محدوده پارک یلوستون قرار دارد. توجهش معطوف به سوسوهای کوچک دودی بود که دیده بود. اگر این‌ها کاشت مو به روش میکروگرافت نشان‌دهنده‌ی راه‌آهن بودند، رسیدن به آن دشوار نبود و از آنجا به بعد، مسیر آسان و شاید کوتاه بود. برای صدمین بار از زمانی که متصدی آن شده بود، در جیبش دست برد تا مطمئن شود کیف پولش در جای امنی است. سپس برای چند لحظه، تنها آنجا ایستاده بود، فکر کرد. او همیشه گاهی اوقات دوست داشت تنها باشد؛ او چنین پسری بود. اما حالا نمی‌توانست خودش را راضی کند که به این تنهایی رمانتیک و متفکرانه پایان دهد.

خب، سرنوشت با او مهربان بود (او کاشت مو در تهران تمام اعتبار را به سرنوشت کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP می‌داد) و کاری انجام داده بود، کاری ارزشمند. او با خود اندیشید، مطمئناً، هیچ چیز خیلی ابتدایی در مورد کاشت مو به روش میکروگرافت آن وجود نداشت. خورشید تابان بدون شک می‌توانست طبیعت را کاشت مو به روش FUT وادار کند که صدها خوراکی لذیذ مختلف را به او بدهد تا از آنها ضیافتی ترتیب دهد. وستی بیچاره چیزی در مورد گیاهان و ریشه‌های خوراکی یا سایر فروشگاه‌های مواد غذایی که جنگل برای کسانی که اسرار آن را می‌دانند، در اختیار دارد، نمی‌دانست. دوباره، جیبش را لمس کرد تا مطمئن شود کیف پول امن است.

کاشت مو به روش فوق ترکیبی گفت: «من… شرط می‌بندم که خورشید درخشان حتی یک کیف پول هم ندیده. شرط می‌بندم که او حتی نمی‌داند پول چقدر ارزشمند است.» وستی بیچاره، نمی‌توانست امیدوار باشد که مانند خورشید درخشان، عاری از تمام آلودگی‌های پیش پا افتاده‌ی تمدن، یک پیشاهنگ شود. اما حداقل حالا هیچ‌کس نمی‌توانست بگوید که او و دوستانش فقط پیشاهنگانی بودند که در حیاط خلوت بازی می‌کردند… او لحظه‌ای دیگر درنگ کرد و به چشم‌انداز وسیع و ناهموار خیره شد، گویی از آنِ خودش بود ، چیزی که به دست آورده بود. سپس، نه با حسرت، کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP بلکه با غروری آمیخته به غرور، به خراش‌ها و لباس‌های پاره‌اش نگاه کرد.

روش فوق ترکیبی

خب، حداقل می‌توانست به خورشید درخشان و همچنین آقای مدیسون سی. وایلد کاشت مو به روش FUE نگاه کند، اگر دوباره با آن شخصیت ناخوشایند روبرو می‌شد. بعد رفت و دوستانش را بیدار کرد. اگر پول توی کیف پول مال خودش بود، آن را با یک فنجان قهوه داغ عوض می‌کرد. گفت: «بیخیال، بلند شوید.» «اگر بتوانیم باید ماهی بیشتری بگیریم، اما به هر حال، فکر می‌کنم امروز صبح به آنجا می‌رسیم؛ فکر می‌کنم می‌دانم ریل راه‌آهن کجاست. کاشت مو به روش FUE آیا—امیدوارم—کبریت باقی مانده است، اد؟» اد که مثل همیشه سرحال و بشاش نشسته بود، گفت: «قطعاً… و سنجاق قفلی مورد اعتماد من همیشه در خدمت توست، اسکات مارتین.

از اینجا به بعد به کجا می‌رویم؟» فصل بیست و ششم، مطالب مربوط به فیلم لابی بزرگ هتل ماموت، نزدیک ورودی گاردینر پارک یلوستون، صحنه‌ی نمایش سرگرم‌کننده‌ای بود. گردشگران، که در صندلی‌های راحتی اتاق بزرگ، آفتابی و سفیدرنگ استراحت می‌کردند، در رفتار مرد کوچکی که مانند شیری در کاشت مو در تهران قفسش به این سو و آن سو گام برمی‌داشت و گهگاه جلوی کاشت مو در تهران پیشخوان منشی مکث می‌کرد تا از اظهار نظرهای مختصر و مفیدش رهایی یابد، نوعی سرگرمی آرامش‌بخش می‌یافتند. او دوباره به گشت و گذار پرجنب‌وجوش خود ادامه می‌داد و هر از گاهی قدم‌هایش را طوری تنظیم می‌کرد که به محدوده‌ی صحبت مرد مسن و تنومندی برسد که با حالتی عبوس و تسلیم‌شونده روی یک صندلی گهواره‌ای بزرگ نشسته بود.

کاشت مو به روش فوق ترکیبی در اینجا او مشاهدات محرمانه‌ی خود را در مورد علایق و سردرگمی‌های مشترکشان بیان می‌کرد. مرد کوچک، سبیل‌های پرپشتی داشت که به جنبه‌ی ستیزه‌جویانه‌ی او کمک می‌کرد.