کاشت مو سر از ریش

کاشت مو سر از ریش نمونه‌ای بی‌نقص از «عمو»ی قدیمی ویرجینیا که در روزهای اولیه راه خود را به کالیفرنیا پیدا کرده بود. بله، او یک نمونه بی‌نقص بود – سیاه مثل شب، اندام‌های تحتانی‌اش کج، دستانی دراز، دست‌ها و پاهایی بسیار بزرگ. دهانش چشمگیرترین ویژگی‌اش بود. از نظر اندازه، دهان کاشت مو در تهران یک سخنور بود، بزرگتر از دهان هنری کلی – در واقع، تقریباً به معنای واقعی کلمه از یک گوش تا گوش دیگر امتداد داشت. وقتی آن را کاشت مو به روش FUT کاملاً باز کرد، مانند این بود که درب یک جعبه را باز کرده باشد. من و عمو جو فوراً با هم دوست شدیم.

کاشت مو : او با حضورش در روزهای یکشنبه، خدمت مرا گرامی می‌داشت. کمی شیک‌پوشی کاشت مو در تهران در وجودش بود که کم‌کم خودش را نشان می‌داد. او با یک کت آبی رنگِ قدیمی، جلیقه‌ای ست، شلوار تنگ، کلاه لوله بخاری و دستکش‌های زرد بچگانه، منظره‌ای زیبا و دیدنی بود. او این را می‌دانست و در رفتارش در محراب، نوعی خودآگاهی خوشایند وجود داشت. عمو جو از ته دل می‌خندید. او همیشه مثل یک کره اسب چابک یا یک خوک چاق، سرشار از شادی و نشاط بود. وقتی در خیابان‌ها به جمع بیکاران و ولگردها وارد می‌شد، این علامت یا غوغایی طنزآمیز بود. سخنان عجیب کاشت مو به روش FUE و غریب، حاضرجوابی‌های شوخ‌طبعانه و خنده‌های مسری او هرگز از بین نمی‌رفت.

کاشت مو سر از ریش

او به چابکی یک میمون بود و رقصش شگفت‌انگیز بود. در ازای یک سکه، «بال کبوتر را می‌برد» یا «دوباره می‌زد» یا «می‌شکست» به گونه‌ای که بیننده را گیج می‌کرد. هیچ‌کس نمی‌توانست سن عمو جو را حدس بزند – او از مرز حدس و گمان‌های احتمالی عبور کرده بود. روایت خودش از این موضوع در یک مورد خاص، کنجکاوکننده بود. ما یک خدمتکار زن رنگین‌پوست داشتیم – یک عمه‌ی قدیمی از می‌سی‌سی‌پی – که با دستمال سربنددار روی سرش، در خانه می‌چرخید و سرودهای قدیمی متدیست را چنان طبیعی می‌خواند که بودن او در کنارمان، حس راحتی به ما می‌داد.

عمو جو و عمه تیشی دوستان خوبی شدند و عمو جو عادت کرد که عصرهای یکشنبه به خانه‌ی کشیش سر بزند تا عمه تیشی را تا کلیسا همراهی کند. در این مورد خاص، من در اتاق مطالعه‌ی کوچک مجاور اتاق غذاخوری بودم، جایی که عمه تیشی مشغول تمیز کردن ظرف‌ها بعد از چای بود. من گوش نمی‌دادم، اما نمی‌توانستم جلوی شنیدن حرف‌هایشان را بگیرم. اسم من هم برده شد. عمو جو گفت: «بله، من ماسا فیچجارالز را از قدیم در ویرجین می‌شناختم. وقتی بچه بودم، در موعظه‌هایم از او استفاده می‌کردم.» سکوتی برقرار شد. عمه تیشی نمی‌توانست این را هضم کند.

حرف عمو جو، اگر درست بود، مرا بیش از صد سال نشان می‌داد، یا او را به کمتر از چهل سال. هدف او دومی بود؛ او می‌خواست عمه تیشی را با این ایده تحت تأثیر قرار دهد که او به اندازه کافی جوان است تا بتواند برای هر خانمی یک زن شایسته باشد. اما شکست خورد. آن حرف تاسف‌بار، آینده عمو جو را خراب کرد: عمه تیشی قاطعانه از رفتن با او به کلیسا خودداری کرد و به محض اینکه او آنجا را ترک کرد، با انزجار شدید به اتاق نشیمن رفت و گفت: «چی باعث شد اون سیاهه همچین دروغی بهم بگه؟ چرند، چرت، چرت!» او از آن به بعد همیشه با او بدرفتاری می‌کرد و می‌گفت که با یک دروغگو معاشرت نمی‌کند، “حتی اگر اهل دو سوف باشد.”

عمه تیشی زن خوبی بود و عقاید قدیمی داشت. به عنوان یک آشپز، کمی به خاطر اینکه تنباکو مصرف می‌کرد و وقتی تنباکو وارد سس می‌شد، کاشت مو به روش FUT طعمش بهتر نمی‌شد، مورد بی‌توجهی قرار می‌گرفت. عمو جو در یک مهمانی شام با شکوه تمام حاضر شده بود، جایی که می‌توانست از مهمانان پذیرایی کند، به حرف‌هایشان که او را صدا می‌زدند، پاسخ‌های طنزآمیز بدهد و با خنده‌ی بی‌نظیر و “جذاب” خود، ضیافت را پر شور و نشاط کند. در یک محفل خاص، هیچ مناسبتی بدون حضور او کامل تلقی نمی‌شد. وقتی او آنجا بود، چیزی به نام کسالت وجود نداشت. شوخ‌طبعی خاص یا سادگی او روزی در یک مهمانی شام در خانه‌ی دکتر باسکام به نمایش گذاشته شد.

کاشت مو سر از ریش جمع بزرگی از خانواده‌های سرشناس سن خوزه و حومه آنجا بودند و عمو جو با شادترین حال و هوایش آنجا بود. خانم باسکام، که شوخ‌طبعی‌اش در آن زمان سریع‌ترین و تیزترین در تمام کالیفرنیا بود، ریاست جلسه را بر عهده داشت و گفته می‌شد که آنقدر چیزهای خوب وجود دارد که برای سیدنی اسمیت یا داگلاس جرولد شهرت ایجاد کرده است. خانم باسکام، که خودش اصالتاً اهل ویرجینیا بود، با عمو جو که نزدیک میز ایستاده بود و دسته‌ای از پرهای کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP طاووس را برای دور نگه داشتن مگس‌ها تکان می‌داد، گفتگویی خنده‌دار داشت. «خانم، کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP اصلاً فامیل شما در ویرجین کیه؟» نام چند نفر ذکر شد.

سر از ریش

عمو کاشت مو به روش FUE جو گفت: «خب، اونا که کله‌گنده‌ان.» او با خنده کاشت مو به روش میکروگرافت گفت: «بله، من به خانواده‌های درجه یک ویرجینیا تعلق دارم.» «من در موردش چیزی نمی‌دونم، خانم. من قبل از شما بودم، و حوصله‌ی تشکیل خانواده هم ندارم!» او به این موضوع از دیدگاه گاهشماری و نه تبارشناسی نگاه می‌کرد، و عجیب است که این عبارت آشنا را قبلاً هرگز نشنیده بود. عمو جو به کلیسا پیوست. او در حرفه خود صادق بود. گواه این مدعا این بود که رقص را کنار گذاشت. دیگر خبری از «بال کبوتر»، «دو بار تکان خوردن» یا «شکستن پاها» برای او نبود – او یک «استاد» بود.

او اغلب با پیشنهاد سکه وسوسه می‌شد، اما محکم می‌ایستاد. با خوشرویی می‌گفت: «نه، آه؛ رقصم تمام شده و نمی‌خواهم از کلیسا جدا شوم.» و خود را از وسوسه دور می‌کرد و به آرامی می‌گفت. در آن اواخر روز، به سختی می‌شد از عمو جو انتظار معنویت بسیار بالایی داشت؛ اما او مسیحی‌ای بود که کاشت مو به روش میکروگرافت الگوی خودش را داشت – مهربان، سپاسگزار، ساده‌لوح و سرشار از کاشت مو به روش سلول‌های بنیادی یا PRP شوخ‌طبعی. قدرتش به تدریج کاهش یافت و به بیمارستان شهرستان منتقل شد، جایی که صبر و نشاطش همه را آرام می‌کرد و باعث می‌شد با مهربانی با او رفتار شود. خاطراتش به ویرجینیای قدیم برمی‌گشت و امیدهایش به آسمانی دوخته شده بود که تصوراتش به سادگی تصورات یک کودک کوچک بود.

کاشت مو سر از ریش او با سادگی ایمان یک کودک به عیسی مسیح رسیده بود و شک ندارم که در میان فرزندان کوچکش به حساب می‌آمد. در میان جمع بی‌شماری که از هر قوم، قبیله و زبانی در کوه صهیون جمع خواهند شد، امیدوارم دوست فروتنم، عمو جو، را ملاقات کنم. در پایان. در سال ۱۸۶۳، در میان آشنایان من در سن خوزه، یک جوان اهل کنتاکی بود که با حال بد از معادن پایین آمده بود. قرار گرفتن در معرض زندگی معدن برای او بسیار سخت بود.